OBRÓBKA NA ZIMNO
Obróbka n
a zimno jest jednym z rodzajów obróbki umacniającej. Polega ona na odkształcaniu materiału, które wywołuje wzrost gęstości defektów w sieci krystalograficznej, głównie punktowych i liniowych. W konsekwencji następuje nagromadzenie energii odkształcania, która jest tym większa im niższa jest temperatura tego procesu. Obróbki plastycznej na zimno do produkcji wyrobów złącznych użyto po raz pierwszy w połowie dwudziestego wieku, podczas gdy po raz pierwszy wykorzystano jej do produkcji gwoździ. Nazwa "obróbka plastyczna na zimno" oznacza brak podgrzewania materiału przed główną obróbką metalu.
Przez wiele lat obróbka na zimno była używana jedynie do produkcji prostych wyrobów — np. śrub z łbem sześciokątnym. Na chwilę obecną jest to skomplikowany, trudny proces obróbki technicznej używany do produkcji szczegółowych detali, zarówno niewielkich, jak i o dużych rozmiarach. W chwili obecnej oprzyrządowanie do obróbki na zimno zaczynają się od najbardziej jednolitych, jedno- lub dwu-uderzeniowych pras, a kończą na najnowocześniejszych technologicznie prasach wielomatrycowych (wielouderzeniowych). Cechą charakterystyczną obróbki na zimno jest proces umocnienia występujący w czasie odkształcania. Zjawisko to powoduje wzrost właściwości wytrzymałościowych, twardość oraz spadek własności plastycznych. Charakter umocnienia jest różny dla różnych metali i stopów.
W obróbce na zimno występuje szereg wielu zmian zachodzących w metalu oraz stopie, który nosi nazwę zgniotu. Wynika on ze zmiany struktury metalu i przejawia się znacznym wzrostem jego trwałości i wytrzymałości, spadkiem plastyczności, zmniejszeniem gęstości, przewodności elektronu i odporności na korozję.
Zobacz także:
Obróbka na automatach tokarskich
 |  |  |  |  |
|
